هیچستان

	سخن 50 (باران نامه)
دیروز ... ساعت چهار بعد ازظهر. بارون ... ساعت چهاربیست و پنج. دیگه نمی تونم تحمل کنم ، بارون، اونم بعد از کلی بی بارونی ، و من تو خونه بمونم ... کار تعطیل! ساعت چهارونیم. - من رفتم! - - کجا؟!؟ - قدم بزنم. - - تو این بارون؟؟؟ اولین بارونه ... آلودگی داره. بذار دفعه ی دیگه برو. - - با این لباس؟؟؟ سرما می خوری! سینوس ها ت! سر درد می گیری ها دوباره! - بیرون چیزی لازم ندارید؟ - - نه ... چتر ببر! - چتر!!! - - خب نبر ... - خدا نگهدار. ساعت ... دیگه نمیدونم چند! صفا ... بارون تو سرو صورتم میزنه ... بوی برگ بارون خورده ... دونه های بارون، روی شیشه های عینک ... فقط می تونم جلوی پام رو ببینم ... مهم نیست ... شیشه های عینکم رو پاک نمی کنم به موهام هم دست نمیزنم .( یه تجربه ی بارونی : وقتی زیر بارونی ، تا وقتی دست تو موهات نبری سرت سرد نمیشه! البته نمیدونم این تجربه به درد خانم های با حجاب! می خوره یا نه!) یه مسیر خلوت رو که صدای ماشین نداشته باشه، انتخاب میکنم ... میرم و میرم ... تازه زیر لب آواز هم می خونم!!! ساعت ... همچنان نمیدونم چند! خیس خیس خیس شدم ... بارون هم کم نشده ... باد هم هست، البته نه زیاد، ولی نه تنها سردم نیست، گرمای ملایمی روهم تو وجودم حس می کنم. رسیدم به خیابون اصلی ... گیری افتادیم بین خیابونای اصلی! از بالای عینک اطرافم رو نگاه می کنم : تو این تهران وقتی بارون میباره تو کوچه های فرعی هم ترافیک میشه، چه برسه به خیابونای اصلی! خصوصا دم غروب ... شده مثل پارکینگ.(ببین کی گفتم من اینجا بمون نیستم!) برمی گردم ... مسیر برگشت رو آهسته ترراه میام ... ولی زود تر به خونه می رسم، خیس خیس! ساعت ... شش و سی و پنج. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ... حس باران این است که زمینی است ولی آسمانی شده است و به امداد زمین می آید ... پایان
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام آبان 1386ساعت 5:59 توسط آرش

	سخن یکی مونده به نصف یک دهم هزار!
تازه امروز پاییز رو دیدم! تا قبل از این نه هوا پاییزی بود نه حال و هوای درختا و برگاشون ... گرما و سرما رو از رو تقویم حس نمی کنم، از این طرف تا وقتی سردم نشه با آستین کوتاه میرم بیرون، از اون طرف هم تا وقتی گرمم نشه لباس گرم رو کنار نمیذارم. به همین خاطر اغلب، فصل سرما رو با سرما خوردگی شروع میکنم ... همین امروز ... با آستین کوتاه رفتم بیرون. اولش خوب بود ... یعنی بد نبود. با دیدن بعضی ها که پالتو وکاپشن پوشیده بودند تعجب کردم ولی یواش یواش دیدم نه ... گویا خبراییه!!! پ.نون یک : جناب سرما خوردگی خان! در حال حاضر به هیچ وجه حوصله ت رو ندارم برو پی کارت وقتش که شد خبرت می کنم! پ.نون دو : ... پایان
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386ساعت 4:14 توسط آرش