هرچند تقریبا همیشه کتاب خوندن از سرگرمی های اصلی زندگیم بوده ولی بیشتر در دوران نوجوونی – دوران ابتدایی و راهنمایی – کتابخون بودم . بعدش دیگه اغلب مطالعه درسی بود و  تک و توک کنابهای متفرقه.
یه مدتیه  باز رو آوردم به کتاب. بیشتر کتاب های شعر... چون در مواقعی خیلی بهم آرامش میده ... البته سعی میکنم خوندن همه جور کتابی -  جز مذهبی  - رو تجربه کنم.
یه قرارهم باخودم گذاشتم ،اینکه کتابخونم نشه انبار کتابهای خونده نشده! تا کتابی روتا آخرنخونم ،سراغ کتاب بعدی نمیرم ( البته یکی –  دوتا کتاب قسر در رفتن و خونده نشده باقی موندند!)
چند روز پیش رفته بودم  شهرکتاب،کتاب بگیرم ... بعد از یه ساعت جلوی قفسه ها راه رفتن و سان دیدن از کتابها ..........

خب ...
بعد از حدود یه ساعت مرور کتابهای قفسه های مختلف – عاشق این کارم! – رفتم سراغ کتابی که میخواستم بخرم. اسم کتاب " داستانهای برگزیده" بود  و مترجمش آقای جمالزاده . فروشنده تا کتاب رو دستم دید گفت :
" این کتاب برای گروه سنی نوجوانه ها ... البته ببخشید که اینو میگم چون اغلب اشتباه می کنند."
گفتم:" ممنون ... میدونم."
گفت: " پس برای نوجوون می برین."
- " نه! برای خودم ... البته شما هم  درست میگین ، برای نوجوون میبرم."
یه نگاه کرد که یعنی: " ؟ "
گفتم:"برای نوجوونی های خودم میبرم."
معنی نگاه و خنده ش چیزی غیر از این نبود:
" ای بابا! جوون مردم دیوونه شد رفت! این که بار پیش اومده بود،سالم بود!"

پ نون : نصف مطلب بالا رو دیشب نوشتم ، بارون  گرفت ادامه ش رو امشب نوشتم!

پایان

وقتی داشتم بیت بالا رو می نوشتم ... با خودم فکر می کردم،اگر یه جوری بود که همه در ایام جوانی، پیر جهان دیده هم بودند ، اونوقت به احتمال زیاد شاعر بجای این بیت می گفت:

ایکاش!که ما پیرجهان دیده نبودیم
روزی که رسیدیم به ایام جوانی

 اول مهر ...
یاد اون موقع ها افتادم که مدرسه می رفتم ... اول مهر و  این سرود : " در دل دارم امید،بر لب دارم پیام ... همشاگردی سلام! همشاگردی سلام!" و اون یکی: " مدرسه ها وا شده! نمی دونم چی چی پیدا شده!" ... به عنوان یه دانش آموز هیچوقت از این دوتا سرود خوشم نمیومد! نه از شعراشون نه از آهنگاشون که بی شباهت به مارش نظامی نبودند.

دوران دانشگاه، همیشه اول مهر رو رسما تعطیل می کردم ...

با "باید" ها مشکل داشتم و دارم بخصوص"باید های الکی"! مدرسه و دانشگاه هم که پر بود از "باید" هایی از این دست ... ولی درسم همیشه خوب بود چه تو مدرسه، چه دانشگاه حتا با وجودیکه بیش تر از اینکه تو کلاسها باشم تو حیاط مدرسه یا محوطه دانشگاه فوتبال بازی میکردم .
کارشناسی که تموم شد ... آماده شدم برای ارشد ... امتحان هم دادم ... خوب بود ... ولی دیدم دیگه حتا با فوتبال هم نمی تونم محیط دانشگاه رو تحمل کنم ... برای همین اصلا دنبال نتیجه ی امتحان هم نرفتم ... نشون به اون نشون که بعد از چهار- پنج سال، تازه چند وقت پیش رفتم مدرک موقت رو دادم و مدرک اصلیه – دانشنامه یا همون لیسانس خودمون – رو گرفتم.

این رو یه بار دیگه هم گفتم ... دوران دبیرستان، دوران خوبی  بود . خصوصا سال آخر ...مدرسه ساز خودش رو میزد و ما هم ساز خودمون رو! تو مدرسه فقط  با بچه ها میگفتیم و می خندیدیم و سر به سر معلم ها میذاشتیم خصوصا معلم های دینی، ادبیات و فیزیک . معلم دینیمون یه آخوند بود که فکر می کرد خیلی زبله. چنان ارادتمون نسبت به روحانیت رو بهش ثابت کردیم که گذاشت رفت و یکی دیگه اومد بجاش که کت وشلوار می پوشید!

البته زیاد شیطون نبودم ... دروغ چرا!؟! بودم ... ولی نه  یه شیطون بی تربیت و شر ... یه شیطون مودب ! که نمره انضباطش از بیست کمتر نمی شد. البته چون درسم خوب بود،اغلب، شیطنت هام نادیده گرفته می شد. مثلا  یادمه یه بار داشتیم "خرپلیس" بازی میکردیم که ناظم سر رسید ... بعد از یه عالم توپ و تشر یهو چشمش به من افتاد. چشماش روگرد کرد و گفت:" تو هم!!! همه برن پی کارشون، تو برو جلو دفتر!" ...  رفتم جلو دفتر، چند دقیقه بعد آقای ناظم اومد... عصبانی نبود ... نیم ساعت رفت رو منبر و شروع کرد به نصیحت و پند و اندرز که از تو بعیده، تواینجوری باشی دیگه از بقیه بچه ها چه انتظاری باید داشت و از این حرف ها. آخرش هم گفت: "این بار رو نا دیده می گیرم و امید وارم دیگه تکرار نشه". ... و بیهوده امیدوار شد!

  
بعدها که خودم یه مدت تو یه آموزشگاه زبان درس می دادم از تجربیاتم برای مقابله با شیطنت بچه ها استفاده می کردم، هرچند، اغلب ، کارهاشون اونقدر بامزه بود که من هم باهاشون میخندیدم!

به هر حال ... فرارسیدن پاییز مبارک! ...