اغلب ٬ آدما وقتی یه نفر رو دوست دارند، اونقدر می برندش بالا ، اونقدر می برندش بالا که گویی طرف اصلا آدم نیست ... وقتی هم از یه نفر بدشون  میاد، اونقدر می برندش پایین ، اونقدر می برندش پایین که گویی طرف اصلا آدم نیست.

بین سیاه و سفید٬ یه عالم رنگ قشنگ هست ... بین بود و نبود، زندگی.

پایان 

جلوی چشمم بود ...  داشت آهنگ مورد علاقه ش رو زمزمه می کرد : " شد خزان ... گلشن آشنایی ..." ...  مثل همیشه غلط غلوط و با سوز و گداز ... مثل همیشه بهش گفتم: " عزیز! آخه پونصد ساله داری این شعر رو می خونی ... خب درستش رو بخون" ... مثل همیشه تندی با اخم جواب داد:" آرش! تو باز اینو گفتی ! زمان ما اینجوری می خوندن!" ... باز مثل همیشه یه کم با اخم به هم زل زدیم و بعد زدیم زیر خنده ...