پایان 

« آن وقت ها که بچه بودم،همه چیز خوب بود.مادرم بود.پدرم بودوبرادرانم که همیشه یکی از آنها سرباز بودویکی در جستجوی کار.کوچه ای بود و من،آسمانی آبی، چند درخت بید و یک بغل آرزو که ظهر های ساکت تابستان آنها را زیر سایه خنک دیوار کاهگلی پهن می کردم و در خلوت کوچکم هزار بار می شمردم.

آرزوی اول: یک خانه داشته باشیم که مال خودمان باشد.

آرزوی دوم: بابا هیچ وقت بیکار نباشد.

آرزوی سوم: جا نانی ما هیچوقت خالی نباشد.

یک آرزوی دیگر هم بود، که اگر آن را به کسی می گفتم مثل یک جوجه کلاغ زشت به آن نگاه می کرد. و من این آرزو را درست مثل یک جوجه کلاغ زشت از همه پنهان می کردم. دلم می خواست نقاش شوم. اما آنجا که ما زندگی می کردیم، آرزوی نقاش شدن خنده دار و مضحک بود.

 خانه اجاره ای ما کوچک بود و صاحب خانه به نظرم خیلی بزرگ. کنار آبشوران ساخته شده بود. در یکی از محله هایی که بعدا فهمیدم به آنها محله های خارج از محدوده و به ساکنانش حاشیه نشین می گویند و درست به همین خاطر نه آب لوله کشی داشتیم و نه برق و روشنایی و هیچ نشان دیگری از تمدن.

...

هنوز خیلی از بچه های ما خارج از محدوده زندگی می کنند، خیلی از بچه ها، مثل بچگی های من سه آرزو دارند .

آرزوی اول: یک خانه داشته باشیم که مال خودمان باشد.

آرزوی دوم: بابا هیچ وقت بیکار نباشد.

آرزوی سوم: جا نانی ما هیچوقت خالی نباشد. »

... 

آرزوی اول: یک خانه داشته باشیم که مال خودمان باشد.

آرزوی دوم: بابا هیچ وقت بیکار نباشد.

آرزوی سوم: جا نانی ما هیچوقت خالی نباشد.

ما کجاییم ؟

حق طبیعی شده آرزو!

داریم به کجا میریم؟

...

پایان